Zwyczaj procesyjnego udawania się do kościoła na niedzielną Mszę św. kultywowano szczególnie na Kurpiach. Tu niemal każda wieś, każdy oddział czy stowarzyszenie miały własną kapliczkę, a w niej krzyż procesyjny, chorągwie i obrazy. Mieszkańcy zbierali się przed kapliczką, intonowali pieśń i udawali się wspólnie do kościoła.
Uroczysty charakter miały zwłaszcza procesje na odpusty i święta patronalne. Chodzono wtedy kompaniami przy dźwiękach bębna. Kompanie takie posiadały własnych mówców, pełniących rolę kaznodziejów.
Źródło: Wojciech Guzewicz: Związek Katolicki diecezji sejnieńskiej czyli augustowskiej, Studia Ełckie 12/2010, str. 147.
