Jan Sęk z Płoszyc – słów kilka

„…Zmierzch twórczości rzeźbiarskiej przypada na okres lat 1930., gdy potrzeby estetyczne ludności miejscowej obróciły się w kierunku jarmarcznych dekoracji. Ostatni twórcy tworzyli jednak już po drugiej wojnie œświatowej. Należeli do nich: Jan Sęk, Konstanty Chrostek, Franciszek Golan i Bolesław Polak. Większość z wymienionych rzemieślników pracowała już zgodnie z obowiązującą modą i pod dyktando Spółdzielni Cepeliowskiej „Kurpianka działającej we wsi Kadzidło. Wyjątkiem był Jan Sęk, którego postacie w odczuciu Ksawerego Piwockiego zasługiwały  na miano rzeźbiarza „starego typu. Jego warsztat cechowała: ruchliwość i praktyka…” – cyt. str. 201 w Etnografia Polska, t. 53 z. 1-2 (2009), autor Tomasz Madej Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie  „Os przedmiotu religijnego do elementu dekoracji. Współczesny kontekst rzeźbionych krucyfiksów na Kurpiowszczyźnie”.