„Nie wolno tracić nadziei, dopóki człowiek żyje z człowiekiem” mawiał Karl Jaspers.
Światowy Dzień Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych jest szczególnym dniem, który ma przypomnieć społeczeństwu, że niepełnosprawni są jego integralną częścią. Święto to zostało utworzone przez Światową Organizację Pracy w 1956 roku po tragedii górniczej w kopalni węgla kamiennego Bois du Cazier w miasteczku Marcinelle w Belgii, gdzie zginęło 262 górników, a wielu zostało poważnie rannych.
Dzień ten, obchodzony jest zawsze w trzecią niedzielę marca. Prawdopodobnie jest to najstarsze święto poświęcone osobom niepełnosprawnym w wyniku wypadków przy pracy.
Pierwsze dni wiosny – symbol odradzającej się przyrody, to dobry czas na pamięć o tych osobach. To czas, by przypomnieć społeczeństwu, że niepełnosprawni są jego częścią i skłonić nas do refleksji nad ich bytem i funkcjonowaniem na co dzień. Pomocne w tym są np.: konferencje dotyczące problemów osób niepełnosprawnych: możliwe zmiany architektoniczne umożliwiające im poruszanie się w danym regionie, a także formy pomocy odnalezienia się na rynku pracy. To także, rozmaite wystawy obrazów czy dzieł stworzonych przez osoby niepełnosprawne. Temu celowi służą także spotkania młodzieży z osobami niepełnosprawnymi, podczas których możliwe jest nawiązanie nowych znajomości, uwrażliwienie na potrzeby chorych, a także ukazanie, iż mają oni podobne marzenia i pragnienia jak wszyscy ludzie.
Ludzie ci, żyją wśród nas i mają swoje potrzeby, pragnienia i marzenia. Pamiętajmy o tym.
