Dola polskiego miasteczka. Niewiele miast w – Królestwie Polskim uległo zapewne tak doszczętnemu zniszczeniu, jak Ostrołęka. Z ludnego, ruchliwego i bogatego powiatowego miasta pozostały dziś tylko gruzy. Setki poopalanych kominów wznoszą się nad ruinami, usianymi szczątkami żelaznych łóżek, garnków, maszyn do szycia, rowerów. Gzem był pożar miasta, już to jedno może dać wyobrażenie, że trwał całe dwa tygodnie. Wojska rosyjskie, nakazały opuścić domy, podłożono ognie i .podsycano je dopóty, dopóki tylko Rosjanie utrzymali się nad Narwią. Całe pobrzeże do dziś dnia poorane jest okopami, a dostęp do rzeki utrudniają liczne zagrody z kolczastego drutu. Niema łokcia ziemi w Ostrołęce, na której nie odnajdywałoby, jeszcze teraz, odłamków szrapneli, a jak gęstym był grad pocisków, może świadczyć fakt, że w sam klasztor ostrołęcki uderzyło 60 kul armatnich. Z całego miasta ocalał w części klasztor, kościół parafialny, cerkiew, służąca obecnie na skład zboża, szpital i dwa domy w rynku, które się uratowały wprost cudem. Nieliczna ludność, która powróciła do Ostrołęki, rozmieściła się po przedmieściach. Handel upadł, nędzne żydowskie sklepiki, sprowadzające z Warszawy lichy towar, sprzedają go po cenach bajecznie wysokich. Otworzona niedawno przez Ostrołęcką Radę Opiekuńczą, działająca z ramienia Rady Głównej hurtownia. stara się z powodzeniem walczyć ze spekulacją, zaopatrując ludność uboższą w tani cukier, mydło, etc. Taż sarnia Rada otworzyła już w powiecie przeszło dziesięć ochron, rozwijających się tak pomyślnie. że projektowane jest ciągle otwieranie dalszych. 3 maja odbyła się w Ostrołęce uroczystość z powodu rocznicy ogłoszenia Konstytucji. Po uroczystym nabożeństwie, odprawionym w udekorowanym narodowymi barwami kościele, wyruszył liczny pochód na t. zw. Łęczysko, pola nad Narwią, zlane obficie krwią Polaków w r. 1831. Przy dźwiękach narodowych hymnów zatrzymano się na wzgórku, przybranym zielenią i sztandarami, gdzie wygłoszono kilka mów, tchnących gorącym patriotyzmem. Po powrocie do miasta zakończyło tę piękną uroczystość odśpiewanie przed kościołem prastarej, polskiej .pieśni rycerskiej „Bogarodzica Dziewica”. Setki pamiątkowych broszurek, rozdanych zgromadzonemu ludowi, nauczyło go rozumieć i czuć doniosłość podobnego obchodu. W uroczystości wzięła również udział delegacja żydowska. A. D – Świat, R.11, 1 lipca 1916.
