„…Z Ostrołęki, gdzie zaraza dosięgła nowicjat, Bernardyni uciekli w lasy i chociaż to było na zimą, że w lasach bezpieczniej mieszkać mogli, pobudowali sobie tam budy i siedzieli przez cały czas ze zwierzętami, chodząc po wsiach, nauczając lud, udzielając śś. Sakramentów (1710/11)…” – cyt. Kantak Stefan Kamil Juliusz, Lwów 1933, Bernardyni polscy t.2, 1573-1795-1932, s. 393
