Zwyczaje i obrzędy wielkanocne mają przeogromną symbolikę i bogactwo religijno-kulturowo-społeczne. W ich różnorodność wpisują się poszczególne regiony, czy parafie. My także mamy w tym swoją cząstkę. Wspomnieć tu należy chociażby naszą Straż Grobu Pańskiego i całonocne czuwanie z Wielkiej Soboty na Niedziele Wielkanocną. Adoracja Najświętszego Sakramentu czyniona jest przez dzieci, młodzież męską i żeńską oraz parafian. Dziewczęta na wzór niewiast czuwają przy grobie w białych sukniach i welonach. Pozostali śpiewają pieśni nabożne i pasyjne, odmawiają różne modlitwy przeznaczone na ten czas. W dzień adoracje czynią uczniowie szkół z terenu parafii.
Tradycja nocnego śpiewu pieśni pasyjnych, to spuścizna po naszych przodkach. Dawniej czyniono to w dużej grupie. Systematycznie wymieniano się podczas nocnego czuwania. Piękne i pełne wiary tradycyjne polskie pieśni nabożne, doskonale oddawały ducha tego okresu. Śpiewano je ze śpiewników wydanych w Stanach Zjednoczonych pod koniec XIX i na początku XX wieku. Z czasem śpiewniki te ulegały naturalnemu zniszczeniu, więc zaczęto przepisywać je ręcznie. Obecnie dzięki Stowarzyszeniu Trójwiejska z Trójmiasta w parafii przybyło kilka nowych egzemplarzy tych śpiewników. Śpiew na dwa głosy /kobiety i mężczyźni/ brzmi dostojnie i wyjątkowo. Śpiewali i śpiewją panowie i panie z Nasiadk, Płoszyc, Gąsk, Dąbrówki czy Szkwy. Szkoda, iż powoli zmniejsza się ilość osób biorących udział w tych wyjątkowych śpiewach. Zachowanie tego bogactwa kulturowego i religijnego winno być nam bliskie. Spuścizna przodków zobowiązuje, ale swobodna decyzja i dobra wola, także są tu nieodzowne.
