Czasem denerwują nas zakazy i nakazy, normy, przepisy, zasady i reguły. Ale… spróbujmy bez nich żyć. Dzień bez nich byłby, zapewne najgorszym dniem w naszym życiu. Czy nam się podoba, czy nie, żyjąc wśród ludzi musimy przestrzegać praw i zwyczajów. Brak ich zachowania równa się życiem na marginesie.
Dobre maniery to nie sztywny rytuał pozostawiony nam w spadku przez epoki celebrujące konwenanse. To wywodząca się z tradycji praktyczna i niesłychanie przydatna we współczesnym świecie umiejętność właściwego zachowania się w każdej sytuacji. To nie tylko znajomość zasad savior wiwere,u, ale sztuka ich elastycznego stosowania, akceptowania własnej indywidualności i osobowości. Dobre maniery nie krępują i nie usztywniają, a wprost przeciwnie – zapewniają swobodę i poczucie bezpieczeństwa, pozwalają na luksus bycia sobą. Dobre maniery to po prostu sztuka życia.
Dla przykładu:
Szczególną uprzejmość i życzliwość powinni okazywać kierowcy pieszym. Zawsze trzeba pamiętać, że pieszy to człowiek absolutnie bezbronny wobec ciężkiej i rozpędzonej maszyny. Niezależnie co mówią przepisy, zwykłe poczucie ludzkiej solidarności nakazuje dawać pieszym pierwszeństwo, nie tylko na pasach, ale także tam, gdzie ktoś wkroczył na jezdnię, nawet w miejscach niedozwolonych. Nic nam z tego, że racja będzie po naszej stronie, skoro kogoś potrącimy i uczynimy kaleką. Każdy kierowca bywa przecież pieszym i wówczas role odwracają się.
