Wioska, parafia, gmina to nic innego jak nieco „większa rodzina”. Wszyscy się prawie znamy, chociażby z tzw. „widzenia”. Rozmawiamy o sobie, o tym co się wokół nas dzieje – dobrego i złego. Tak jak w rodzinie chcemy, aby każdemu z nas działo się dobrze. By każdy, bez względu na wzrost, kolor oczu czy włosów, zainteresowania i przekonania, czuł się jej równoprawnym członkiem. Aby, jeśli wyjedziemy z wioski, była ona tym miejscem, do którego tęsknimy i wracamy z miłą chęcią. Troszczymy się więc o jej dobro: rozwój, wygląd, imię, pozycję itp. Ale też, jak i w rodzinie, i w życiu społecznym bywają trudne sprawy. Jeśli się w niej pojawią, to wszyscy domownicy czynią zabiegi, aby minęły jak najprędzej, by znów móc cieszyć się wspólnym życiem. Nikt z nas nie chce, by było inaczej.
Parafia, szkoła, ośrodek zdrowia, poczta, bank, sklep to miejsca ważne dla nas. Do grona tego zaliczyć trzeba organizacje pozarządowe: Ochotnicza Straż Pożarna, szkolne kluby sportowe, drużyna zuchów i harcerzy, klub PCK i HDK, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, kluby seniora, Ludowe Zespoły Sportowe, czy inne bractwa, organizacje i stowarzyszenia. Tego rodzaju organizacje odgrywają istotny wpływ na życie lokalne, na wizerunek i warunki życia w danej społeczności. Przytoczyć tu zapewne można dwie zbliżające miłe uroczystości: dzień strażaka i rocznica powstania naszej szkoły w Dąbrówce. Są to święta całych lokalnych społeczności. Świętować je pospołu, jest więc słuszną i piękną sprawą. Bo to owoc wspólnej wielopokoleniowej pracy danej wspólnoty.
Każda społeczna działalność wymaga stosownego zauważenia, czy wsparcia. Może to uczynić osoba prywatna i publiczna, urząd i instytucja. Nawet zwykłe słowo „dziękuję” ma ogromną wartość. Ważną rolę w prawidłowym rozwoju organizacji społecznych mają władze lokalne czy osoby publiczne. Działania wobec społeczników winny być jednak zrównoważone i zgodne z „rodzinnymi” regułami. One pamiętają o wszystkich, łączą, wspomagają, tworzą dobry wizerunek itp. Obowiązują bez wyjątku wszystkich jej członków. Bo tak naprawdę jesteśmy jedną wielką rodziną. Radość jednego jej członka jest radością wszystkich i odwrotnie ….
