Życie na wsi płynie nieco innym torem, niż ma to miejsce w dużych aglomeracjach. Rządzi się trochę innymi regułami. Czasami zdaje się, iż jest być zbyt wolne. Jednakże ma ono coś, czego trudno doszukać się w większych skupiskach ludzkich. Mieszkańcy wioski tworzą wspólnotę. Wspólnotę, która jest kontynuacją minionych pokoleń. W zasadzie wszyscy się tu znają. Pamiętają o tych, których już nie ma. Szanują się wzajemnie, są wrażliwi na ludzką niedolę i krzywdę. Pragną ładu i dobra swej miejscowości. W chwilach trudnych wspierają się jak pozwala im na to sytuacja.
Coraz większe tempo mijających lat pokazuje pewne symptomy zmian i na tej płaszczyźnie. Dzieje się to powoli, czasem niezauważalnie. Drobne rysy robią się pęknięciami, potem dziurami, które nie raz trudno usunąć. Czy należy biernie przyglądać się temu?
Wspólne wioskowe spotkanie, zabawa, biesiadowanie, z miejscem dla każdego, bez wyróżniania i pomijania kogokolwiek, skromnie, ale razem. Tak jak to było dawniej. Swoje pikniki mają też inne pobliskie wioski. Kwestie finansowe nie są tu rzeczywistym problemem. Sołectwo, szkoła, OSP, parafia są ku temu dobrymi miejscami. Stosowne skoordynowanie chęci i działań przyniesie jeszcze bardziej pozytywne efekty dla wszystkich. Na majówkę już późno, lecz…
W czasie spotkań, imprez pikników majówek docenia się wiele spraw i ludzi. Łatwiej zrozumieć ich potrzeby i bolączki. Sąsiad staje bliższy sąsiadowi. Otwieramy się wzajemnie i doceniamy istotę miejscowych mieszkańców. To wśród nas jest wiele zacnych i odpowiednich osób, mogących owocnie wpływać na atrakcyjność życia wioski i regionu. Jeśli zechcą, niech służą nam i realizują się w swoim miejscu urodzenia i zamieszkania. W jakim celu mają szukać swego miejsca gdzie indziej, mają je przecież wśród swoich – nas. Nikt inny nie zrozumie i zaradzi potrzebom mieszkańcom danej miejscowości, jak tylko ludzie wywodzący się z nich.
