- Ludzie umieli podbierać miód dziko żyjącym leśnym pszczołom już kilkanaście tysięcy lat temu – świadczą o tym malowidła skalne odkryte w miejscowości hiszpańskiej Cuevas de la Arana.
- Osoby zajmujące się bartnictwem nosiły w Polsce miano bartników lub bartodzieje. Do dziś w nazwach niektórych miejscowości znajdziemy ślad tej działalności.
- Bartnictwo nie było jedyną formą hodowania pszczół. Stosunkowo wcześnie zaczęto u nas hodować. pszczoły w ulach. Rolę ula w dawnych czasach pełniły kłody.
- Pierwszy polski bartnik o którym wspominają kroniki żył w czasach Bolesława Chrobrego Zginął z rąk uciekającego przed naszym królem cesarza Henryka II.
- Bartnicy oddawali się łowiectwu. Byli znakomitymi strzelcami. Miano najlepszych dzierżyli bartnicy kurpiowscy. Opisując bitwę na Kopańskim Moście przeciw Szwedom w roku 1708, kroniki wspominają wyborowego strzelca , bartnika spod Myszyńca – Stachu Konwie
- Aby uniknąć konfliktów między bartnikami wprowadzono już od czasów piastowskich podział na bory bartne- każdy bartnik miał jasno określony areał , który należał do niego
- W borach bartnych, drogą karczowania i wypalania bartnicy tworzyli łąki bartne. Tu sadzili miododajne rośliny zioła, by lepiej dożywić pszczoły.
- Na barcie wybierano głownie stare, ale zdrowe sosny i jodły. W obawie przed niedźwiedziami umieszczano je dość wysoko. Na drzewo bartnik dostawał się za pomocą specjalnego sznura zwanego leziwem.
- Choć w dawnych czasach nie było warrozy, możemy znaleźć opisy lat, w których bartnicy cierpieli z powodu pomoru pszczół.
- Bartnicy walczyli też z niedźwiedziami, który jak skarży się kronikarz Kadłubek „barcie niszczy, miód wybiera i samym bartnikom zagraża” Było wiele metod na misia, ale najciekawsza to samobitnia. Nad barcią wieszano gruby kloc drzewa. Niedźwiedź usiłował odsunąć przeszkodę, ta jednak siłą ciężkości wracała na miejsce- uderzając niedźwiedzia. Rozgniewany zwierz jeszcze mocniej odrzucał kloc, który oczywiście w związku z tym jeszcze mocniej go uderzał. Skutecznie odstraszało to niedźwiedzie.
Źródło – Jan Szczudło „O barciach i bartnikach w dawnej Polsce”
