Poszukując początków naszego parafialnego cmentarza należy mieć na uwadze, iż do końca XVIII wieku zmarłych grzebano wokół kościołów a znaczniejszych w podziemiach świątyń. W 1807 r. w Księstwie Warszawskim przyjęto prawodawstwo francuskie, zawarte w Kodeksie Napoleona. Odnośnie cmentarzy polecono zakładać je poza miastem czy wsią kościelną. W ciągu kilkunastu a nawet kilkudziesięciu lat od tej daty utworzono nowe cmentarze. Pozostają one do dzisiaj na tych samych miejscach, jedynie poszerzano teren. Cmentarze należały do wyznań religijnych, były więc katolickie, prawosławne, ewangelickie, żydowskie. Pierwsze trzy niekiedy łączono, wydzielając tylko kwatery, żydowskie zawsze były oddzielnie. Do dzisiaj cmentarze mają nazwę „parafialne”, opiekę nad nimi sprawują księża proboszczowie
.Zapewne i w przypadku naszego cmentarza było podobnie. Należy domniemywać, iż kiedy w 1798 roku powstała pierwsza w Dąbrówce kaplica, to rozpoczął się proces grzebania zmarłych przy niej. Chociaż nie była to tzw. poświęcona ziemia. W takiej nie poświęconej ziemi spoczął ks. Walenty Placyd Podgórski w 1888 /w grobie przy kaplicy/. Po wydarzeniach związanych z pochówkiem księdza, biskup płocki zamknął kaplice na dwa lata. Parafia zaś erygowano w 1894. Jednakże pierwszym zmarłym w Dąbrówce kapłanem był ks. Franciszek Chrapkiewicz ok. 1869. Nasi przodkowie chcieli bardzo pochować go w Dąbrówce, lecz ostatecznie spoczął w Kadzidle.
Odległość do parafialnego cmentarza /najpierw Fara w Ostrołęce, potem Kadzidło po 1740 roku/, jakość dróg, środki transportu, rodzą pytanie gdzie faktycznie grzebano zmarłych z miejscowości daleko położonych od świątyni? Czy rzeczywiście wszystkich przewożono na cmentarz parafialny, a może grzebano zmarłych w innym miejscu? W świadomości ówczesnych ludzi ziemia cmentarza stawała się uświęcono nie poprzez jej poświęcenie.
