Zbliża się czas uroczystości dożynkowych. Z tej racji poniżej tekst o polskich dożynkach autorstwa Jadwigi Wankównej i Jadwigi Chrzaszczewskiej zawartego w publikacji: Z biegiem Wisły. Obrazki po kraju, Warszawa 1901:
„…Dożynki, zwane inaczej zażynki, wieniec, wieńcowe, okrężne, zachowały się dotąd prawie w całym kraju. Jest to zabawa, należąca się słusznie ludowi za jego pracę około roli, zwłaszcza za jego pot wylany przy żniwach. Dożynki—to więc nagroda za trudy, zabawa, w której nie najweselsi i najpiękniejsi, ale najpilniejsi pierwsze zajmują miejsce.
Kiedy już zboże zostanie zebrane z pola, przodownik i przodownica, t. j. parobek i dziewka, którzy przez cale żniwa szli naprzód na zagonie z sierpem lub kosą, przystrojeni w wieńce z kłosów, jarzębiny, orzechów, z muzyką i śpiewkami, w otoczeniu innych dziewcząt i parobków, a nawet starszych kobiet i mężczyzn, idą gromadnie pod dom właściciela sprzątniętego pola. Wieńce te przybrane są wstążeczkami, złotkiem, czyli szychem i mają najczęściej kształt koron piramidalnych.
Przewodnik kładzie swój wieniec na głowę pani, przodownica panu, a po tej ceremonii zaczyna się uczta. Piją wódkę, piwo, miód, któro państwo dawać zwykli, jedzą chleb, ser, kiełbasę, jabłka i gruszki. Po poczęstunku zaczynają się tańce na murawie, Skrzypek wiejski raźno zaczyna smyczkiem wywijać, a basista mu odpowiada: clu, du, du. Wtedy już radość ogromna wszystkich. Tańczą młodzi, starzy, dzieci i pan i pani, choćby już i. z posiwiałym włosem, muszą przynajmniej jednego oberka z przodownikami wykręcie. Tańce przeplatane są ciągle wesołemi śpiewkami, a w nich przebija nieraz szczera wesołość i dużo dowcipu.
Umieją dociąć żartobliwie i ekonomowi i. włodarzowi za napędzanie do pracy; państwo, panienki, panicze zwykle bywają chwaleni i wysławiani. Tańce na murawie trwają zwykle do północy; na dokończenie zabawy jedzie gromada do karczmy, a na dalszy poczęstunek państwo wręczają przodownikom pieniądze Każda okolica kraju ma swoje pieśni dożynkowe…”.
A o kurpiowskich dożynkach wkrótce.
