„W tej gminie powstała pierwsza społeczna – samorządowa placówka muzealna, która gromadziła artefakty kultury materialnej Kurpiów. Był to Ośrodek Etnograficzny Dziedzictwa Kulturowego Kurpiów; działał pod patronatem Gminy od 1997 roku. Założył go, przy wsparciu Anny Ogniewskiej, dyrektorki GOK-u i kierował Kurp, Henryk Kulesza, nauczyciel historii, śpiewak, gawędziarz, autor wierszowanej, opowiadanej w gwarze kurpiowskiej epopei „W chacie szkwańskiego bartnika”. Niestety, przed kilku laty Ośrodek został zlikwidowany, a zbiory uległy rozproszeniu” – Krzysztof Braun z Uniwersytetu Warszawskiego Wydział Nauk o Kulturze i Sztuce, praca doktorska „Kurpie. Antropologiczno-historyczne studium kształtowania się tożsamości grupowej„, Warszawa 2023, praca pod kierunkiem dr hab Agnieszki Kościańskiej i prof. Katarzyny Waszczyńskiej.
Obecnie na budynku Ośrodka Etnograficznego w Lelisie dumnie wisi kartka „Ośrodek Etnograficzny jest Nieczynny„. Czy tak to ma wyglądać? Pomijam fakt jakie z nim związane były, są i będą koszty. To chyba nie najlepszy obraz troski o dziedzictwo kulturowe Kurpiów. I co my na to? Nie sądzę, aby mieszkańcy gm. Lelis wtórowali słowom piosenki: A nam wszystko jedno, my mamy cały świat…. Pieniążki kto ma? Wiadomo kto to taki. A kto pieniążków nie ma? To reszta my, biedaki. Może i biedaki, ale mający zasady, honor, dumę, poszanowanie innych i miłość do ziemi ojczystej. Odwagi, wypłyńmy na głębię….
