Życie każdej parafii posiada kilka wymiarów: materialny, duchowy, społeczny, kulturowy, wychowawczy, ewangelizacyjny itp. Z racji pełnionego urzędu za wszystko co w niej i na jej terenie w tym zakresie dzieje się odpowiada pasterz danej wspólnoty, przy czynnym zaangażowaniu jej członków.
Różnorodne uwarunkowania i specyfika każdej parafii wpływają na indywidualny rozwój i kształtowanie się tych wymiarów życia parafialnego. Ważne, aby wierni odnajdywali w parafii swoje miejsce, aby w jak największym zakresie wyjść naprzeciw potrzebom duchowym parafian. Bez tego będą nawet piękne i bogate świątynie, ale zabraknie w nich ludzi. Obecność tego zachodniego procesu zauważalna jest i w naszym społeczeństwie. Przyczyny? Odwracanie pozycji ducha i materii to jedna z nich.
Tak więc? Czy zatem warto, aby i u nas była schola, śpiew Godzinek, Nieszpory,, czy grupa w Ruchu Odnowy w Duchu Świętym? By rozwijały się także istniejące oraz inne formy zaangażowania wiernych w życie wspólnoty parafialnej. Odpowiedź brzmi: TAK. Niech wśród nas nie będzie nikogo, kto szuka miejsca dla zaspokojenia swych potrzeb duchowych poza parafią. A prostym i pięknym przykładem rozwoju życia wewnętrznego może być modlitwa za zmarłych na zakończenie każdej Eucharystii. Radością wszystkich jest bowiem bogate życie duchowe ich wspólnoty.
