Etos to zespół kulturowych wzorców, zasad i ideałów, które są przyjęte w danej społeczności. Obejmuje to sumienne wypełnianie zadań dydaktycznych i wychowawczych, wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia, kształtowanie postaw moralnych i obywatelskich, a także dążenie do ciągłego rozwoju osobistego i zawodowego. Czy on nadal obowiązuje i jak jest realizowany? Odpowiedzi tu brak.
Powiedzenie „Obyś cudze dzieci uczył” jest powszechnie używane jako forma życzenia lub klątwy, która ma zaznaczyć, że nauczanie dzieci to trudna i wymagająca praca. Wymagania są tym trudniejsze, im postawa rodziców staje się coraz bardziej roszczeniowa, narcystyczna. Coraz większe prawa uczniów i coraz większe wymagania wobec nauczyciela, jakoś nie idą w parze. Nauczycielskie przywileje nie zawsze mają uzasadnienie. Bezstresowe wychowanie i brak prac domowych odbijają się czkawką wszystkim.. Są prawa, ale wraz nimi muszą iść obowiązki i odpowiedzialność. Rodzice muszą współpracować ze szkołą i odwrotnie, gdyż są to dwa nierozerwalne elementy wychowania młodego pokolenia. Zdrowe, sprawdzone zasady nie mogą być zastępowane zasadą „róbta co chceta”. Szkoła to drugi dom dziecka, chociaż jak w życiu, bywa w niej różnie. Mimo to było kiedyś takie powiedzenie: „Nie mów nikomu, co się dziej w domu”. Nie szukajmy więc taniej sensacji, jak to m.in. miało miejsce w lokalnych mediach.
