Czesław Parzych – rodak z Durlas tak pisał: Krzyże i kapliczki to ostoje ciszy w zgiełku życia, miejsca na chwilę modlitwy. – To znaki nieba na ziemi, okna do nieba z ziemi…”. Spójrzmy na poniższe zdjęcie. Dzisiaj to miejsce wygląda już nieco inaczej, las nieco urósł, ale krzyż nadal stoi.
Spójrzmy na wpis: https://edabrowka.net/?p=2677
Agnieszka Stańczyk, Kurpiowszczyzna w kulturze ludowej. Cykl: Kurpiowszczyzna. Przekształcenia krajobrazu osadniczego do czasu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, MAZOWSZE Studia Regionalne nr 36/2021 79.
„…Dawne kapliczki i krzyże cechowała oryginalność i architektura wyróżniająca je spośród innych regionów. Niewiele z nich przetrwało w niezmienionej formie do dnia dzisiejszego. Większość została zamieniona w okresie powojennym przez nowe, często seryjnie produkowane krzyże, niewyróżniające się cechami kurpiowskim…” – s. 79.
