W 1817 roku wprowadzono w Królestwie Polskim przepisy celne ograniczające sprowadzanie sukna i płótna. Rozpoczęła się więc ich domowa produkcja. Pomimo prymitywnego sprzętu kurpiowska produkcja tkacka należała do czołowych w „kongresówce” i to pod względem ilościowym i jakościowym. Na jedno gospodarstwo domowe przypadało jedno krosno.
Wyroby tkackie sprzedawano na jarmarkach w Myszyńcu i Ostrołęce. Sprzedawana je także okolicznym handlarzom. Oprócz płótna kurpianki na sprzedaż wyrabiały buronki /nakrycia na łóżka, pasiaki, Klimy i chodniki. W końcu XIX wieku na tzw. zbyt zaczęły pracować nawet całe wsie kurpiowskie: Wach, Dylewo, Nasiadki, Myszyniec, Wołkowe, Sul, Kadzidło, Tatary, Szafarnia czy Jeglijowiec.
