Lud Puszczy zawsze lubił śpiewać Śpiew towarzyszył mu stale. Śpiewał każdy jak umiał przy pracy, na modlitwie, w smutku i radości, pojedynczo i gromadnie. Jak śpiewał niegdyś Jerzy Stuhr w Opolu /1977 rok/, iż „…śpiewać każdy może…” doskonale oddaje specyfikę i wartość śpiewu. Wielu z nas pamięta naukę śpiewu parafialnego, którą prowadził swego czasu Sławomir Krupka – syn organisty Mieczysława. Próby odbywały się w niedziele przed poranną Eucharystią. Wszyscy chętni doskonalili swoje umiejętności wielbienia Pana śpiewem. W pamięci mieszkańców jest też młodzieżowy chór parafialny. Dziś często mamy z owym śpiewem różne problemy. Zanika śpiew na pogrzebach. Rzadko znamy wszystkie słowa pieśni, a śpiewniki leżą bezużytecznie. Być może warto podjąć trud, by to nieco zmienić. By nasza świątynia rozbrzmiewała śpiewem podczas każdego zgromadzenia liturgicznego. By śpiew wypełniał nas i kościół. Aby na stałe zagościła w naszej wspólnocie schola i inne śpiewane nabożeństwa. Pięknie o wartości śpiewu mówił św. Augustyn:
„Śpiew to wyraz radości, a ściśle mówiąc wyraz miłości”
„Śpiewajcie głosem,
Śpiewajcie sercem,
Śpiewajcie ustami,
Śpiewajcie swoim życiem”
