Kowal – to rzemieślnik bardzo istotny dla wsi kurpiowskiej. Zajmował on się nie tylko wykonywaniem podków i podkuwaniem koni. Wykładki do drzwi wejściowych, krzyże, metalowe mocowania do ram okiennych, żelazne elementy do wozów, obręcze kół, ozdobne oparcia do ławek na furmance, naprawa lemieszy, naprawa łopat czy robienie łańcuchów, to przykładowe wyroby rękodzieła kowalskiego. Zawód kowala był niezmiernie potrzebny mieszkańcom, a sam mistrz cieszył się ich dużym uznaniem. Spotkania u kowala stanowiły jedno z centrum życia danej wspólnoty. Rozwój cywilizacyjny sprawił odejście w niepamięć kuźni i krzątającego się wokół ciągle płonącego pieca mężczyzny z młotem w ręku. Dziś resztki tej profesji możemy jeszcze odnaleźć wśród nas np. w Dąbrówce czy Szkwie. Pewne nazwiska mają także w tym zajęciu swoje korzenie: Kowlaczyk, Kowal, Kowalski.
