Kurpiowskim nakryciem obrzędowym kobiety było czółko. Zakładano je jedynie w szczególnych sytuacjach. Miała je panna młoda idąc do ślubu, zakładały druhny przy tym ślubie, dziewczęta nosząca chorągwie, czy feretrony podczas procesji.
Czółko to wydłużony prostokąt kartonu obciągnięty czarnym aksamitem, przyozdobiony kolorowymi, zwykle czerwonymi tasiemkami lub też drobniutką czarną koronką dookoła. Na głowie przybiera kształt dość wysokiej korony, nie zamkniętej do końca z tyłu. Do czółka z lewej strony przypina się zwykle pęczek sztucznych kwiatów, z tyłu zaś przy zamknięciu pęk szerokich, długich wstążek w kolorach pastelowych.
