Myśl przeniesienia pieśni i tańców oraz obrzędów kurpiowskich na scenę swoje początki ma w okresie międzywojennym. Wśród jej prekursorów i zasłużonych działaczy byli m.in. ks.Władysław Skierkowski, Adam Chętnik, Stanisław Ceberek, Józef Mróz, Stanisław Sieruta, Piotr Puławski, Czesław Popielarczyk czy Aleksander Kopeć. Najsłynniejszym przedstawieniem teatralnym utrwalającym kurpiowską kulturę jest do dzisiaj „Wesele na Kurpiach”.
Niektóre z zespołów folklorystycznych obecnie już nie istnieją, ale ich historia to historia ludzi, którzy nie przeliczali na złotówki czasu spędzonego na próbach i występach i nie był to dla nich czas stracony. „Kurpianka”, „Kurpie”, „Łysozianie”, „Borowina”, „Kurpie Leśne”, „Nowe Latko”, „Kurpiowszczyzna”, „Budki”, „Olszyny”, „Chudkozianki”, „Krzaki i Pniaki” to tylko niektóre z obecnych i byłych naszych regionalnych zespołów folklorystycznych. O ich autentyzmie świadczą niepowtarzalny ubiór, instrumenty, tańce, śpiewy, muzyka. Nieodłącznym punktem ich programów są także gawędy i gadki, te powtarzane od lat i nowe, inspirowane codziennym życiem.
