Roraty – adwentowe msze odprawiane o wschodzie słońca, podkreślają wyjątkowość tego okresu. Nazwa „roraty” pochodzi od zwyczajowej pieśni na wejście (introitu), rozpoczynającej się od słów „Rorate caeli desuper” – „Spuśćcie rosę niebiosa”” (por. Iz 45, 8). Słowa refrenu stanowią przewodni motyw adwentowej liturgii. Najpopularniejszy łaciński przekład Biblii, zwany Wulgatą, nadał tym słowom sens mesjański: tęsknego wołania o Mesjasza – Zbawiciela i zapowiedzi Jego narodzin.
Msza roratnia, czyli wotywna o Najświętszej Maryi Pannie w okresie Adwentu, jest śladem dawnego obchodzenia święta Zwiastowania Pańskiego w okresie Adwentu – 18 grudnia. W starożytnych i średniowiecznych księgach liturgicznych polecano odprawianie tej mszy o Najświętszej Maryi Pannie w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie lub nawet przez cały Adwent. Tak wyjątkowa obecność Matki Bożej w Adwencie ma głęboki sens. Maryja jest mistrzynią adwentowego oczekiwania. Jako córka Izraela, jako Matka Pana Jezusa i jako Matka Kościoła. Z Izraelem czekała na Mesjasza, a kiedy Anioł zwiastował jej, że pocznie i porodzi Syna, Emmanuela, oczekiwała na Życie, które cudownie w niej wzrastało. Razem z Kościołem czeka na przyjście chwalebnego, uwielbionego Chrystusa, a królując w niebie razem z Nim, wspiera Kościół w jego oczekiwaniu na ostateczny Dzień Pański.
Eucharystia wotywna odprawianą na specjalną intencje niezależnie od oficjum mszalnego obowiązującego w danym dniu przez przepisy liturgiczne. Może być odprawiana jako podziękowanie za łaski otrzymane od Boga czy świętego, jest prośbą lub uwielbieniem.
W wielu kościołach w Polsce jest zwyczaj przychodzenia na te poranną Eucharystie z lampionami /zapalonymi świecami/. Czynią tak zwłaszcza dzieci. Śpiew pieśni w ciemnym kościele rozświetlonym słabym światłem świec, wywiera głębokie wrażenie. Zwyczaj ten nie jest praktykowany w naszym Sanktuarium Maryjnym.
