Ksiądz Stanisław Skierkowski w 1929 roku tak pisał o miłości Kurpiów do swej ziemi:
„Nikt może w Polsce nie jest tak przywiązany do swojego kąta, do zagonu ojczystego jak Kurp. Nie mogąc wyżyć na swoich piaskach, niejeden jedzie hen za morza po chleb, a co spojrzy w stronę Polski, to płacze za swą puszczą, za swoją rodziną, za swoimi borami, lasami i piaskami…
Do ust przyciska grudkę ziemi, którą z sobą wziął na pamiątkę i którą chciał mieć przy sobie, gdyby mu przyszło na obcej ziemi umierać. Różni ludzie wynaradawiają się w Ameryce, rzadko wypadek, żeby Kurp zapomniał, że jest synem polskiej puszczy”.
