„…W Sobótkę, czyli w wigilię św. Jana mieszkańcy wiosek gromadzili się wieczorami, o ile to było możliwe, nad wodami lub na jakimś wzniesieniu, rozpalali ogniska z chrustu i jałowca, przy których ucztowana, śpiewano, tańczono, młodzież współzawodniczyła w różnych grach, skakaniu przez ognisko itp. Przebieg i przekonania wróżebne wieczoru i nocy świętojańskiej na Kurpiach były takie same jak w całej Polsce, a nawet Słowiańszczyźnie. Popularnym więc było wicie wianków przez dziewczęta i puszczania ich na wodę, znane też była legenda o kwiecie [paproci i konieczności jego szukania, przekonanie, że od tego dnia można się kąpać w wodach tzw. otwartych” – cyt. Bernard Kielak „Kurpie. Puszcza Zielona – historia, kultura, tradycja”, str.53
