„…W tym miejscu Narew na skutek dużego zakrętu zwraca się na północ i dosięga Puszczy Sekwańskiej, części odwiecznej Hercynii. Stąd płynie do Prusów i Żmudzinów. Poi ona różnego rodzaju zwierzęta, a więc jelenie, żubry, łosie, tarpany i leśne dziki. Spotkać też można małe łasice, których skórki, odznaczające się nadzwyczajną lekkością, przewyższają takie same moskiewskie i litewskie…”,
„…Występuje tutaj też ryś i niedźwiedź, w całej puszczy pełno jest pszczół, w dziuplach pni drzewnych mają swoje barcie. Sokoły, poszukiwane przez szlachtę do łowów, w puszczy wysiadują pisklęta,pod okiem ptaszników. Wiele też jest tu ptaków jarząbków. Ten rodzaj leśnych ptasząt, polecanych ze względu na delikatność mięsa i jego barwę, bywa podawany jedynie tylko na stołach pańskich. Okolicę przecina w połowie rzeka Omulew o przejrzystej wodzie i ponieważ przepływa przez nieurodzajne ziemie i pustkowia, obfituje w ryby, z których za najznakomitsze uważa się pstrągi”
Cyt. za: red. Aleksandra Kleśta i Magdalena Klaudia Terlecka „O lesie i wodzie słów kilka z okazji z Międzynarodowego Dnia Lasu i Światowego Dnia Wody”, Instytut Filozofii UKSW w Warszawie. , Krosno 2014, str. 22. Na podstawie: Topographia sive Masoviae descriptio auctore Andrea Swiecicki, notario territorii nurensis 1624, Varsoviae 1 634. Dzieło to, pt. Najstarszy opis Mazowsza Jędrzeja Święcickiego, opublikował Stanisław Pazyra. Przekład z łac. i objaśnienia Helena Pazyrzyna, Warszawa 1 974, s. 160.
