Osobę organisty i kościelnego spotykamy najczęściej raz w tygodniu, w niedzielę.. Ale, ten właśnie jeden raz w tygodniu decyduje o tym, jaki wizerunek posługi kościelnego czy organisty pozostaje w naszej pamięci. Obecnie mało mówi się i pisze o posłudze ołtarzowi ludzi świeckich
W praktyce liturgicznej to właśnie od organisty i kościelnego zależy w dużej mierze, czy wychodzimy ze świątyni napełnieni pięknem, płynącym z dobrej muzyki, czy też wystroju świątyni. Przychodząc do świątyni parafialnej mamy prawo oczekiwać pięknej, żywej muzyki. Jest rzeczą konieczną, by organiści i inni muzycy nie tylko grali biegle na instrumentach, ale posiadali także ducha liturgii. To samo odnosi się do kościelnych, którzy nie tylko winni znać liturgię, tajniki sztuki sakralnej, ale przede wszystkim umieli świadomie i z pełnym oddaniem wykonywać te nawet najprostsze czynności pielęgnacji świątyni oraz paramentów liturgicznych, by samemu wchodzić coraz pełniej w ducha służby Panu..
O godności misji służby kościelnej decyduje to, iż:
-
Organista tworzy bezpośrednio liturgię, która jest „szczytem i źródłem” działalności Kościoła. Przyczynia się w ten sposób do tego, że Kościół jako sakrament zbawienia może skuteczniej wypełniać swoje posłannictwo zbawcze.
-
Chociaż kościelny nie kreuje liturgii bezpośrednio, to przecież może przy niej posługiwać. Należy podkreślić, że rysem chyba najważniejszym tej posługi w Kościele jest przede wszystkim troska o to wszystko, co jest potrzebne bezpośrednio liturgii. Ponadto troska o bezpieczeństwo kościoła przed kradzieżą, przed pożarem, innymi losowymi wypadkami, troska o zabytki (pielęgnacja, czyszczenie) są zbyt ważne, by na zadania i obowiązki kościelnego patrzeć obojętnie, a przez to nie doceniać ich.
Źródło: www.niedziela.pl
