Pośród nas są osoby, które wymagają szczególnej troski – niepełnosprawni. Ich jedną z największych radości jest to, iż osiągnęli oni samodzielność. W kontaktach z nimi należy zachować szczególny takt. Ofiarowanie im naszej pomocy winno być tylko wtedy, gdy sami nie mogą sobie poradzić. Potrzebujący zwykle sami decydują , czy chcą naszej pomocy, czy też nie. Jeżeli spotykamy na skrzyżowaniu ulic niewidomego, lepiej taktownie zapytać: „Czy mogę w czymś pomóc” zamiast: „Proszę pójść za mną, pomogę panu” albo jeszcze gorzej – podejść i bez pytania przeprowadzić niewidomego na drugą stronę.
