„Leśniczy niemiecki mieszkający w gajówce pilnował porządku z iście pruską dokładnością. Linie podziału przestrzennego i drogi leśne były wyżwirowane a raz w tygodniu bronowane. Dla myśliwych były pobudowane ambony i ścieżki pod-chodowe, zwłaszcza wokół cieków wodnych, wysypane piaskiem i wygrabione. Takimi ścieżkami podchodzono cicho i strzelano do zwierzyny czarnej i płowej, której zresztą było w bród. Na odsłoniętych miejscach przy ambonach stosowano podkarmianie”.
W pierwszych latach okupacji polscy urzędnicy leśni prywatnej i publicznej służby leśnej mogli posiadać broń. Strzelby myśliwskie były łakomym kąskiem dla partyzantów, którzy wchodzili do leśniczówek i rekwirowali broń.
Sprawy polowań regulowało „Rozporządzenie o tymczasowym uregulowaniu wykonywania polowania w Generalnym Gubernatorstwie” z 2 grudnia 1939 roku, które zostało zastąpione 13 czerwca 1940 r. z dnia „Rozporządzeniem Łowieckim D 640” i „Pierwszym po stanowieniem wykonawczym do rozporządzenia łowieckiego dla Generalnego Gubernatorstwa z dnia 13 czerwca 1940 r. – D 641.1. Zgodnie z jego zapisami uprawnionymi do polowania byli tylko obywatele Rzeszy Niemieckiej i przynależni do narodu niemieckiego. Uprawniony do polowania mógł na piśmie udzielić zgody na polowanie gościowi obywatelowi Rzeszy Niemieckiej lub przynależnemu do narodu niemieckiego.
Na podstawie: www.kulturalowiecka.pl
Foto: scan rozporządzenia z 2 grudnia 1939 roku
