„Największy wpływ na dzisiejsze postrzeganie Kurpiowszczyzny miały lata powojenne, w których kontynuowano modernizację wsi kurpiowskiej z założeniem maksymalnej intensyfikacji produkcji. Zgodnie z planem władz komunistycznych – przy uwzględnieniu niskiej produktywności ziemi ornej – Kurpiowszczyzna miała zostać obszarem lnu i hodowli ze szczególnym nastawieniem na hodowlę bydła mlecznego. Zwiększenie areału ziemi ornej przez wycinanie puszczy nie było już możliwe, gdyż ostatnie jej większe fragmenty przestały istnieć około 1930 roku. Nowe władze zabrały się za powiększanie pastwisk, osuszając tereny podmokłe. Narzucone sposoby organizowania i działania w środowisku nie odzwierciedlały jego możliwości i ograniczeń. Program melioracji zintensyfikowany w latach 1954-1962 doprowadził między innymi do osuszenia jedynego na tym terenie jeziora Krusko, które zmieniło się w torfowisko. Na tym przykładzie widać, jak zewnętrzne przedstawienie przestrzeni ma wpływ na lokalne praktyki przestrzenne (zanik rybołówstwa) oraz wyobrażenia o środowisku”.
cyt. Żukowski Jacek :Badania ekoetnograficzne na Kurpiach, Roczni Mazowiecki 21/2009 s. 295
