Życie

Przemierzając ścieżki pomiędzy grobami cmentarza w Dąbrówce napotykamy różne groby, te o których ktoś pamięta, i te nieco zapomniane. Wszystkie one jednak przypominają nam o tych, którzy poprzedzili nas w drodze do wieczności. Wszystkim im coś zawdzięczmy, czy to osobiście, czy to jako społeczność. Ich miejsce spoczynku woła do nas wzajemne zrozumienie, szacunek i dążenie ku dobru, życiu. Bez nich nie byłoby nas, a bez nas nie będzie tych co zajmą nasze miejsce i przejmą naszą kulturę, czyli styl życia i duszę społeczną.

Tu, na naszym cmentarzu na szczególną uwagę zasługują dwa symboliczne groby: żołnierzy niemieckich i dzieci nienarodzonych. Ich głęboka symbolika i wymowa skłania do szczególnej refleksji nad ludzkim życiem. Życiem, które człowiek często sam lub poprzez innych niszczy, przerywa. Znane porzekadło „Człowiek człowiekowi wilkiem” zdaje się być stale i wciąż obecne wciąż nas. Wciąż ktoś ginie: czy to na wojnie, na drodze, czy też wskutek zabójstwa lub też eutanazji. W realu mamy jedno życie, szanujmy i chrońmy je: od poczęcia, aż do naturalnej śmierci. To pozwoli nam – narodowi polskiemu, mieć nadzieję na lepsze jutro, dobrą przyszłość. Jedynie dzięki naszej wrażliwości na człowieka „kultura życia” może przezwyciężyć „kulturę śmierci”. Prawo do życia stanowi bowiem warunek wszystkich innych praw, a bez niego wszystko inne jest fałszem i ułudą.