„Rorate caeli desuper”

Adwent – czas przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia, ze względu na swój niepowtarzalny klimat, jest szczególnie ważny w kształtowaniu postaw wiary, zwłaszcza młodych ludzi.

Msze św. wotywne o Najświętszej Maryi Pannie, to zaproszenie do oczekiwania na przyjście Pana razem z Jego Matką. Szczególnie wymowne i znacząco wybrzmiewa ono w tzw maryjnych parafiach. Żadna modlitwa nie kojarzy się tak bardzo z Adwentem, jak Roraty. Tajemniczość i mrok. Zapalone lampiony w rękach symbolizują oczekiwanie w gotowości. Mrok w kościele i cisza – kiedy jest ciemno, jest największa.

W minionych wiekach Roraty były celebrowane zwykle rano, o 6, 6.30, 7 – ze względu na ukazanie charakteru Adwentu, który wyraża się w czuwaniu i oczekiwaniu na Zbawiciela, w symbolice kończącej się nocy i wschodzącego dnia. „Zwyczajowo Msza św. roratnia rozpoczyna się o brzasku dnia. Na ołtarzu oprócz świec mszalnych pali się świecę roratnią, przewyższającą pozostałe świece i przewiązaną białą wstążką. Dawniej paliło się sześć świec, a roratnia była siódma, i wyobrażały one siedem stanów przygotowujących się na spotkanie Chrystusa” /”Rytuał rodzinny” bp. Józefa Wysockiego/.

Odwołując się więc do wielowiekowej tradycji – adwentowa Msza św. roratnia powinna być odprawiana rano. Jednak, w życiu jest różnie, odprawia się ją rano lub też wieczorem. Najistotniejsze jest jednak to, by nie zatracić istoty Rorat – pięknej postawy czuwania wraz z Maryją. By one były i by byli na nich wierni.