Dominik Staszewski w 1903 roku w swej pracy „Moralność i umoralnianie Kurpiów” s. 8tak pisze: „Może kto pomyśli, że przy rozwiązłości płciowej, jaką ogólnie odznaczają się kurpie, gromadne dalekie podróże do świętych miejsc narażają Kurpiów i sprzyjają im do niemoralnego zachowania się na odpoczynkach i noclegach. Otóż, z całą stanowczością można powiedzieć, że o ile bardzo często daje się słyszeć… Read more »
Wypiek chleba na Kurpiach był czynnością podstawową. Mawiano: „Chleb i woda nie ma głoda„. W domowym piecu wypiekano kilka dużych blach lub też kilkanaście mniejszych bochenków, które miały wystarczyć na cały tydzień. Nieodzownym zwyczajem przy wypieku chleba było dzielenie się pierwszym bochenkiem z sąsiadami. Chleb pieczono dla potrzeb konkretnej rodziny, ale też, wymieniano się nim z sąsiadami. Taka wymiana sąsiedzka umożliwiała… Read more »
„Izba duża czyli główna stanowiła centrum życia rodziny kurpiowskiej. Ozdabiano ją licznymi świętymi obrazami, niekiedy zawieszonymi w dwóch szeregach. Kurpie kupowali obrazy od wędrownych sprzedawców lub malowali sami. Obrazy malowano kolorowymi farbami. Przyozdabiano je firankami i bibułkami. Ważnym miejscem w izbie był tzw. „święty kąt” ze stołem w rogu izby. Na nim ustawiano ołtarzyk. Na stole umieszczano figury Świętych, pośrodku… Read more »
„Czyniąc zastanawiam się czy to będzie dobre dla Polski” – Adam Chętnik
Zaniku kultury kurpiowskiej miały przeciwdziałać spółdzielnie skupujące i wytwarzające miejscowe produkty. Owe spółdzielnie istniały już przed II wojną światową w Lipnikach czy Myszyńcu, które skupowały miejscowe tkaniny. Tuż po wojnie w 1949 roku w Kadzidle została powołana pod szyldem Cepelii – podmiotu zajmującego się handlem detalicznym i hurtowym wyrobów rękodzieła ludowego, także tego rodzaju spółdzielnia. Spółdzielnia ta, przez długie dziesięciolecia produkowała… Read more »
