Garncarstwo posiadało na Kurpiach głębokie korzenie sięgające XVII wieku. Ujęte ono było w cechy, w tym ostrołęcki. Oprócz cechów istniały pojedyncze warsztaty rozsiane po Puszczy, a głównymi ośrodkami garncarstwa były: Myszyniec, Łomża, Kolno.
Rzemiosłem tym zajmowali się ludzie, dla których było ono zajęciem głównym. Jeszcze na początku XX wieku było ono popłatne. Upadek jego na terenach kurpiowskich przypada na okres międzywojenny. Tutaj garncarze wyrabiali głównie naczynia użytkowe: garnki, miski, dzieżki do mleka, formy do ciasta, brytfanny.
Garncarz był najbardziej „honorowym ” rzemieślnikiem – jak mu wrób spadł z wozu nie zatrzymywał się i nie schylał po niego, tylko zostawiał na miejscu.
