Zdarza się, że parafia działa trochę jak urząd. Parafianin przychodzi jako petent, uiszcza opłatę i spodziewa się terminowego wykonania usługi. Oparcie się na poziomie usług sakramentalnych nie spełnia roli wspólnoty, bowiem praktycznie nie ma tam relacji, nie ma poczucia więzi. Wspólnota parafialna przestaje być wspólnotą, która doświadcza jedności , prawdziwych, bliskich relacji i wspólnego przezywania wiary tak, by jedni zapalali się od drugich. Św. Jan Paweł II, gdy odwiedził parafię p.w. św. Królowej Jadwigi w Krakowie w 1997 r., powiedział:
„Życie parafii koncentruje się w wielu grupach, we wspólnotach modlitewnych, liturgicznych, charytatywnych, kulturalnych, sportowych. Każdy może w nich znaleźć miejsce dla rozszerzenia swoich zainteresowań, a także dla pogłębienia wiary. Ale wszystko, co dzieje się [w parafii], ma się dokonywać „przy ołtarzach”, ma ku ołtarzowi prowadzić. Życie wspólnot działających w parafii — zarówno tych związanych bezpośrednio z liturgią, katechezą czy modlitwą, jak też i tych, które promują kulturę czy sport — jest prawdziwie owocne, budujące człowieka, gdy w ostatecznym rozrachunku przybliża go do Chrystusa”.
Siłą napędową życia parafialnego są małe grupy. Jedynie budowanie i rozwijanie małych wspólnot, ich świadectwo i zaangażowane, apostolstwo daje realną szanse na prawdziwe życie wspólnoty parafialnej. Oby nie było tak, że jest parafia a nie ma wspólnoty, bo miejsce łączenia zajęło dzielenie. Realny interes jednostki zastąpił dobro ogółu. Papież Benedykt XVI mówił: Kościół jutra , to Kościół wspólnot.
