Region Kurpi wyróżnia się swoją odmiennością na etnograficznej mapie Polski. Sztuka ludowa Kurpiów znalazła swój wymiar przede wszystkim w budownictwie, zdobnictwie, rzeźbie, tkactwie, koronkarstwie, wycinankarstwie. Kultywuje się u nas dawne zwyczaje urozmaicone pieśniami i tańcami, używana jest nadal gwara. Poniżej przykładowe zanikłe zwyczaje puszczańskie.
- „Tłuka” pomoc sąsiedzka w pracach, które okazywały się trudne dla jednej rodziny np. żniwa, wykopki, omłoty, budowa domu. Odbywała się to na zasadzie „odrobku” – czyli odrabiano sobie nawzajem tzw. zarobione dni w pracach.
- „Rajenie” – czyli swatanie par, które kończyło się daniem na zapowiedzi i hucznym weselem. Swatem była osoba, która podejmowała się kojarzenia małżeństw.
- „Poczesne” – stypa po pogrzebie, inaczej mówiąc poczęstunek. Czasami był on dosyć wystawny.
- Poranne granie na ligawkach /trąbach/ w czasie adwentu.
- „Kolędnicy” – przebierańcy zwani zapustami, w okresie po bożym Narodzeniu, którzy tańcem i śpiewem zabawiali gospodarzy. Za swoje występy otrzymywali różne drobne datki.
