„Chaty Puszczaków są na węgieł wiązane z tartego drzewa, obszerne, prawie kwadratowe, dach stromy i słomą poszyty. Z sieni wchodzi się na prawo do izby obszernej, przy której jest komora u możniejszych zamieniona w alkierz; na prost przez sień wchodzi się do świotełki albo izdebki, w której zwykle mieszka osobno rodzi[1]na, brat, syn, parobek lub komornik gospodarza. W głównej izbie przechodzi w poprzek belek, siostrzeń czyli tram główny, na którym jest wypisany rok założenia chaty, dzień poświęcenia jej i monogram ciesielski. Dwie ściany założone są zazwyczaj obrazami częstochowskimi, w kącie między tymi obrazami, pod którymi idą ławy, stoi stół, w drugim rogu piec i komin, w trzecim łóżko, w czwartym sza[1]fa z naczyniem; pisane misy i talerze są stawkiem rozłożone. Za chatą jest sad. Obok chaty podwórko i chlewy. Na przeciw chaty za drogą, stodoły i budynki gospodarskie. Dokoła przyzby, położona są wielkie polne kamienie: dobierano gładkie, aby mogły służyć do siedzenia i za stoły w czasie lata i w dniach świątecznych. Wszystkie ogrody są ogrodzone żerdziami lub chruścianym płotem. Wieś na wjeździe i wyjeździe zamyka się wrotami, a niekiedy kołowrotem. Za wsią dopiero jest wygon czyli pastwisko gromadzkie” – Ziemia i jej mieszkańcy T.2. Europa Północno-Wschodnia, Warszawa 1879, wyd. Ferdynad Hosick, s. 242-243
