Lasy kurpiowskie były własnością rządową. W tej sytuacji wobec nich obowiązywały rozporządzenia dotyczące zachowania się, korzystania i ich ochrony. Wśród zachowanych dokumentów jest rozporządzenie o zachowaniu ostrożności w lasach z dnia 24 maja 1808 r. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Księstwa Warszawskiego. Wprowadzano m.in.: zakaz przebywania w lesie w czasie posuchy, a z materiałem łatwopalnym na 100 kroków, karą za to przewinienie było 200 złp lub 4 tygodnie więzienia. Jeśli na skutek nieostrożności las zapali się i straty wyniosą 600 złp, więzienie będzie trwało – 3 miesiące, przy stratach 1200 złp – 6 miesięcy, a powyżej groził rok więzienia. Jednocześnie od Wielkiej Nocy aż do św. Michała (29 września) zabrania się mieć narzędzi do wzniecania ognia. Przy rozpalaniu ogniska w lesie można było się od niego oddalić na odległość do 100 kroków.
Rozporządzenie to, uwzględniono również wypalanie i wyrywanie traw, które to czynności można było wykonywać pod następującymi warunkami: tylko w obecności urzędników, po wykopaniu rowków dookoła wypalanych części, tylko przy wietrze wiejącym od lasu, a po skończonych pracach pod żadnym pozorem nie wolno pozostawić tlącego się ogniska, Za umyślne podpalenie groziła kara od 10 lat więzienia do .nawet kary śmierci.
Ponadto, w rozporządzeniu tym mowa była o obowiązku pośpieszenia do gaszenia pożaru całej ludności wraz z własnymi narzędziami, czyli motyką, szpadlem, siekierą. Za niestawienie się z pomocą bez podania przyczyny nieobecności groziło trzy dni aresztu lub 18 złp. Natomiast za wykrycie podpalacza można było otrzymać nagrodę w wysokości 300 złp.
Podobne akty prawne wydała Komisja województwa płockiego w 1819 r. Komisja Rządowa Dochodów i Skarbu w dniu października 1820 r., do księdza zarządzającego dekanatem ostrołęckim dostarczyła rozporządzenie o zachowaniu ostrożności w lasach, które miało być czytane z ambony wiernym przez trzy ostatnie niedziele przed Wielkanocą. Za nieprzestrzeganie porządku w lasach przewidywano stosowne kary.
