Co prawdziwy Kurp winien umieć robić? Otóż, strzelać i hodować pszczoły. Wolni od pańszczyzny Kurpie podporządkowani królowi, zapisali piękną kartę w dziejach polskiego łowiectwa ludowego.
Strzelcami (myśliwcy) – niektórzy autorzy i historycy nazywali wszystkich myśliwych i bartników, którzy nosili broń – początkowo łuki, później kusze, w szczególności zaś broń palną. W zasadzie strzelcami na Kurpiach byli ci myśliwi, którzy wyznaczeni przez władcę lub jego administrację, później przez leśniczych, organizowali dla niego polowania, sami polowali dla księcia i króla, dozorowali łowiska oraz rezydencje leśne.
Zofia Niedziałkowska uważa, że strzelcy z Puszczy Zielonej mieli swoje organizacje, podobnie jak bartnicy. Jej stanowisku wtóruje Adam Chętnik, który utrzymuje, że źródła na ten temat uległy zniszczeniu. Można uznać te przypuszczenia za prawdziwe, zważywszy że w Pułtusku od 1449 istniał cech strzelców puszcz biskupich.
Nazwa strzelcy przylgnęła następnie do etatowych pracowników służby leśnej zatrudnianych w instytucjach leśnych pod zaborami i w okresie międzywojennym. Stanowisko strzelca można wtedy porównać ze stanowiskiem gajowego, czy też strażnika leśnego.
Na podstawie: www. kulturalowiecka.pl
