Najkrócej „patriotyzm” (łac. patria,-ae = ojczyzna, gr. patriates) rozumie się zwykle umiłowanie i szanowanie własnej ojczyzny, pełna gotowość do jej obrony – ponoszenia za nią ofiar w każdej chwili. Patriotyzm to, solidarność z własnym narodem — z szacunkiem dla innych narodów i poszanowaniem ich suwerennych praw. Charakteryzuje się też przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste, a także gotowością do pracy dla jej dobra i w razie potrzeby poświęcenia dla niej własnego zdrowia lub życia. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. Patriotyzm oparty jest na poczuciu więzi społecznej, wspólnoty kulturowej oraz solidarności z własnym narodem i społecznością.
W czasach wojny, zaborów to uczucie polskości i okazywanie patriotyzmu było o wiele bardziej widoczne i okazywane z chęcią. Na mapach świata nie było Polski, a jednak miłość do ojczystego kraju „rządziła” ówczesnymi obywatelami państwa istniejącego tylko w sercach Polaków. A jak jest obecnie? Czy słowa: „Bóg, honor, ojczyzna” znajdują u nas swe realne miejsce? Czy faktycznie osoby publiczne kiedy mówią o dobru ojczyzny, to rzeczywiście mają jej dobro na względzie, czy też tylko własną wygodę oraz interes swój i swoich najbliższych?
W dniach wojny na Ukrainie spójrzmy na własne podwórko, na którym posiadamy namacalne dowody patriotyzmu naszych przodków. Ale czy owe dowody są nam do czegokolwiek potrzebne? Dla przykładu weźmy kwestie grobów tych, którzy oddali swe życie za naszą wolność. Kurpiowska ziemia cmentarza w Dąbrówce objęła nie jedną osobę z tego kręgu. np. żołnierzy AK z Płoszyc, którzy zostali zabici lub wykonano na nich wyrok śmierci. Czy znamy ich dzieje lub też wiemy gdzie spoczywają i zapalimy na nich czasem znicz?
Autopsja pokazuje jak trudno jest nam należycie oddać hołd tym osobom. Po wielu latach udało się oficjalnie potwierdzić patriotyczną postawę ks. Walentego Placyda Podgórskiego. Pozwoliło to umieścić na grobie tego kapłana specjalną tabliczkę. Udało się i co dalej? Cisza, dystans, obojętność, niechęć, zachowawczość, poprawność polityczna… etc? Dlaczego tak trudno pójść nam dalej i kultywować owe przykłady etosu patriotyzmu innym, zwłaszcza młodemu pokoleniu?
Oby nie dane nam było zdawać kolejnego dziejowego egzaminu, tak jak obecnie czynią to nasi sąsiedzi.
