Naprzeciw posesji nr 22 w Szafarczyskach odnaleźć można piękny znak naszej kultury. Metalowy kuty krzyż na betonowym postumencie, ogrodzony kutym płotkiem. W jego budowie widać kowalski kunszt i myśl artystyczną kurpiowskich rzemieślników. Przypatrując się możemy odszukać napis 1901 rok. Obecny stan krzyża wymaga pilnej konserwacji oraz uporządkowania terenu wokół niego.
„Jest to najstarszy krzyż we wsi. Postawiono go w 1901 roku. To do niego odprowadzano zmarłych, przychodziły procesje na poświęcenie pól. Przy nim odbywały się różne modlitwy i nabożeństwa. Z czasem powstały nowocześniejsze kapliczki i krzyże i tam mieszkańcy zaczęli się zbierać” – mówi właścicielka posesji na której stoi krzyż.
Samotna, starsza i schorowana kobieta w miarę sił i środków finansowych dba o niego. Jednak to nie wystarcza. Zabytek dotyka „ząb czasu”. Wartość historyczna, zabytkowa, kulturowa tego znaku wymaga wsparcia, zadbania, zachowania go dla przyszłych pokoleń. Jak się okazuje krzyż ten wpisany jest do rejestru gminnych zabytków. Zadanie jak pomóc w uchronieniu tego skarbu naszej kultury kurpiowskiej nie powinno więc być większym problemem dla władz samorządowych. Wystarczy zwrócić się do starszej pani z propozycją pomocy, wytłumaczyć , a zapewne właścicielka krzyża wykaże zrozumienie i zadowolenie. Gminny program ochrony na zabytkami znajdzie wówczas małą cząstkę swej praktycznej realizacji.
Odrobina zrozumienia, chęci i życzliwości urzędniczej może sprawić, iż ten cenny zabytek rozbłyśnie na nowo swym blaskiem, będzie cieszyć nasz wszystkich i tych, którzy odwiedzają nasze strony. Stanie się kolejną wizytówką gminy. Nie podzieli losu wielu innych, także cennych znaków naszej historii i wiary, które znalazły się w podobnej sytuacji i uległy zniszczeniu. Koszty naprawdę niewielkie dla budżetu gminnego.
