Tradycją ludu kurpiowskiego jest pielgrzymowanie. Kompanie odpustowe wędrowały od dawien dawna. Jednak do dąbrowskiej świątyni pielgrzymowanie ma szczególny charakter. Po wydarzeniach w roku 1850, Dąbrówka stała się sławna w okolicy. Do dąbrowskiej Pani, pomimo zakazu cara, pielgrzymowali także powstańcy. Z czasem ruch pielgrzymkowy osłab, jednak wiara i pamięć, przekazywana z pokolenia na pokolenie przetrwała. Wiersze, pieśni, zapiski, notatki, wspomnienia, artykuły, notatki różnych osób pozwoliły zachować pamięć o tych wydarzeniach. Przeświadczenie o wyjątkowości dąbrowskiego miejsca mogło trwać nadal. W okresie władzy komunistycznej pielgrzymowanie do Dąbrówki ustało.
W roku 2004 przyszły pierwsze powojenne zorganizowane pielgrzymki. A rok 2010, dzięki staraniom ks. kan. Stanisława Grosfelda, przyniósł parafii dar ogłoszenia świątyni wraz z Kaplicą Objawień jako Sanktuarium Matki Boskiej Dąbrowskiej – Królowej Ludu Kurpiowskiego, patronki leśników i pszczelarzy. Ruch pielgrzymkowy przybrał na sile. Ale o jego byt i rozwój konieczna jest ustawiczna wszechstronna troska. Od kilku lat w dniu 1 maja odbywa się także regionalna pielgrzymka młodych. W roku zeszłym po raz pierwszy przybyła na uroczystości odpustowe pielgrzymka rowerowa z Ostrołęki. Rowerami przyjechało ok. 80 pielgrzymów.
Zbliża się 8 września i Święto Narodzenie Najświętszej Maryi Panny – Matki Boskiej Siewnej. To dzień odpustu parafialnego w dąbrowskiej parafii i pielgrzymek do naszej Kurpiowskiej Matki. Pielgrzymują nie tylko okoliczni mieszkańcy, pielgrzymują indywidualnie i zbiorowo Rowerowych turystów – pielgrzymów bardzo często też można spotkać w okresie wiosenno-jesiennym. Przybywają do Królowej Ludu Kurpiowskiego. Modlą się, podziwiają Kaplicę Objawień i inne budowle na Placu Jana Pawła II. Zachwycają się pięknem architektury tutejszej drewnianej świątyni i dzwonnicy. Ale poza czasem sprawowania w niej Eucharystii, nie mogą oni poczuć wyjątkowego jej ducha. Drzwi świątyni są zamknięte.
Piękną naszą tradycją jest częstowanie pielgrzymów napojami i ciastem. Co roku czyni to inna z wioska. Jedynie, z uwagi na wielkość wiosek, Gąski, Szkwa i Bienduszka przygotowują wspólnie poczęstunek. To wyraz kurpiowskiej otwartości i gościnności. Wspólne świętowanie na łonie natury ubogaca wszystkich. A wrześniowa aura jak dotąd była przychylna temu liturgicznemu zgromadzeniu.
10 września będzie kolejną okazją pielgrzymowania do naszego Sanktuarium. Zapraszamy.
