„Bo te wioski rozwlekłe i bory szumiące, te piaski sypkie i błota grząskie „piekiełkami: zwane”, stanowiły dawnie twierdzę naturalną i broniły wstępu wszelkim nowym zakusom. Potrafią one i dziś do nas przemówić tym językiem, co przed paruset laty, gdy wolny i niezależny lud kurpiowski strzelał jelenie i żubry, dział barci i żył szczęśliwy w budach leśnych.”
Tymi słowami, rzec można wierszem, Adam Chętnik o naszych przodkach, wyrażał się wielki miłośnik, znawca i piewca swojej matki-ziemi Kurpi, na łamach tygodnika krajoznawczo ilustrowanego „Ziemia” nr 1 z 1911 roku..
