Rzeźby drewniane w kulturze Kurpiowszczyzny zajmowały ważne miejsce. Jak mówił Adam Chętnik „Figur na Kurpiach było tyle ile skrzyżowań dróg wiejskich i gościńców”. Te drewniane działa postaci świętych i boskich kiedyś nazywano powszechnie na naszym terenie „figurami”. Dopiero w ostatnich czasach zaczęto nazywać je również „osobami”, „osóbkami” lub „wierzbami” (od czasownika wierzbie — rzeźbić).
Wiele dawnych przydrożnych figur uległo zniszczeniu lub też została zabranych do prywatnych kolekcji. Do niedawna jeszcze należało do zwyczaju palenie starych figur przed kościołem w czasie Wielkanocy oraz wyrzucanie ich na cmentarz kościelny albo do ogrodu plebanii.
Dziś obserwowany jest powolny powrót do posiadania figur drewnianych, które spotykamy w przydomowych ogródkach naszych mieszkańców. Warto wspomnieć tu o dawnych rzeźbiarzach ludowych tworzących na naszym terenie. Oprócz naszego rodaka Jana Sęka z Płoszyc są nimi: Andrzej Kaczyński z Krobi, Łukasz Raczkowski, Franciszek Golan z Golanki I Bolesłąw Polak z Turośli.
