Podstawą papieskiej zgody na koronację danego wizerunku było udowodnienie przed Komisją Watykańską, że jest on powszechnie czczony przez wiernych jako cudowny. Cuda i łaski musiały zostać potwierdzone przez specjalną komisję duchowną, a zeznania składano przed wiarygodnymi świadkami. Ważnym elementem była tzw. „starożytność” obrazu lub figury oraz dawność kultu jakim go otaczano. Prośbę o zezwolenie na koronację składał konsystorz arcybiskupi lub sam arcybiskup zwykle około trzech lat przed planowaną uroczystością. Papież wydawał breve, w którym udzielał specjalnych odpustów i wyznaczał koronatora. Koronacja wiązała się ze specjalną, opracowaną na tę okazję liturgią.
Spójrzmy zatem na obraz Matki Boskiej Dąbrowskiej znajdujący się w głównym ołtarzu i za zasłoną.
