W 1926 roku (100. lat temu) w Święto Narodowe 3-maja organizacje kobiece z całej Polski złożyły na Jasnej Górze u stóp Królowej Korony Polskiej złożyły wota w postaci korony, berła i jabłka królewskiego. Poniżej zdjęcie Kurpianek niosące te insygnia władzy. Stanowiło to symboliczne uznanie Matki Bożej za faktyczną Królową Polsk. Był to dar wdzięczności za odzyskanie niepodległości w 1918 roku oraz za Cud nad Wisłą z 1920 roku, Polki ufundowały i złożyły na Jasnej Górze złote berło i jabłko. Wykonano je z przetopionej, osobistej biżuterii podarowanej przez tysiące kobiet z całego kraju. Symbole te zostały złożone przed Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej jako prośba, by to Maryja osobiście „rządziła” narodem.
Był to także wyraz pragnień i zobowiązania kobiet „…aby Boże przykazania prawem były w naszych rodzinach, w szkołach, gdzie się wychowują nasze dzieci”.
W dniach 4-6 maja 1921 r. na Jasnej Górze odbyła się pielgrzymka przedstawicielek wszystkich organizacji kobiecych z całej Polski, by podziękować Maryi Królowej Polski za odzyskaną niepodległość. Jak przypomina historyk Zakonu Paulinów o. dr Józef Płatek (w artykule opublikowanym w miesięczniku „Jasna Góra” Nr 5(67). R.VII, maj 1989) podjęto wówczas wiele uchwał w sprawie wychowania młodego pokolenia, uświadomiono sobie doniosłość posłannictwa kobiety w Polsce. „Kobiety polskie – czytamy w odezwie – rozmodlone przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej ślubowały, w imieniu wszystkich swoich sióstr i koleżanek Polek, złożyć w święte ręce swej Królowej złote berło, by przekazać Jej władzę nad naszymi duszami, w przekonaniu, że gdy Najświętsza Maryja Panna przyjmie w swe przeczyste dłonie władzę nad Polską, spełnią się nasze pragnienia pomyślności dla polskich rodzin, Ojczyzny i jej przyszłości”.
Uroczystość 3 maja 1926 r. stała się dniem wyjątkowej manifestacji religijnej, narodowej i patriotycznej. Kobiety polskie z wielką czcią składały u stóp Maryi insygnia królewskie — symbol władzy i zarazem poddania się Jej szczególnej opiece. Szacowano, że w pielgrzymce uczestniczyło około pięćdziesięciu tysięcy, co na ówczesne warunki stanowiło wyjątkową frekwencję. Szczególną uwagę zwracały piękne i barwne stroje ludowe kobiet zwłaszcza ze Śląska, Krakowa Łowicza, Kurpi i Podhala.
Fot. źródło: Kalendarz na rok 1927 Gazety Warszawskiej, s.115.
