W obraz pierwszych lat po II wojnie światowej wpisany był systematyczny wzrost liczby więźniów, w tym więźniów politycznych. Rok 1947 przyniósł liczbę 250 tyś. uwięzionych. Systematycznie rósł procent więźniów politycznych /do ok. 40%/. Pod koniec 1952 roku w więzieniach przebywało ok. 71 tys. ludzi. Amnestia konstytucyjna objęła prawie 16 tys. uwięzionych. Jednak setki tysięcy ludzi przebywało w obozach pracy, w tym w kopalniach ok 20 tys. Po śmierci Bieruta z więzień wypuszczono ok. 7 tys. osób.
Wielu więźniów trzymano bez sankcji prokuratorskich, większość bez wyroków. Więźniowie poddawani byli ciągłemu śledztwu, poniżani i bici. Dziesiątkowały ich głód, wilgoć, choroby i brud.. Dokuczał im głód, wszy , pluskwy i szczury. Było to prawdziwe piekło.
Źródło: Marek Gędek – Nieznane dzieje Polski 1943-2015.
