Ryszard Ostaszewski jeden z pierwszych lekarzy i pierwszy dyrektor szpitala organizujący i prowadzący opiekę medyczną w Ostrołęce i powiecie ostrołęckim po II wojnie światowej, tak wspomina ówczesną sytuacje na Kurpiach:
„Już w maju 1945 roku powierzono mi kierownictwo powiatowego szpitala. Z dawnego szpitala pozostały właściwie ruiny… Całe wyposażenie szpitalne było zniszczone lub rozgrabione….”
„Brak było fachowych sił służby zdrowia….”
„Bardzo dużą pomoc w tym okresie okazała powstającemu szpitalowi jednostka Armii Czerwonej stacjonująca w Wojciechowicach… Do końca swego pobytu lekarze radzieccy tej jednostki wojskowej odwiedzali szpital oferując swoją pomoc fachową i materialną…”
„Stan zdrowotny i sanitarny ludności miasta i wsi powiatu ostrołęckiego, mimo ogólnej ciężkiej sytuacji gospodarczej, zmuszał nas do ciągłego przyspieszania tempa budowy i organizacji szpitala… Personel szpiatla składał się z dwóch lekarzy …czterech pielęgniarek…, intendenta…, kancelisty…, dozorcy i palacza…, kucharki.., i kilku salowych… „
„Dużą pomoc fachową okazywali nam dr J.Psarski i dr K. Bałon… Pozostałości po wojnie /miny, pociski/ oraz grasujące z bronią grupy dywersyjne zbierały obfite żniwo wśród ludności, szczególnie wiejskiej…”
„W początkowym okresie nie istniało pogotowie ratunkowe z powodu braku środków transportu, lokalu i ludzi do pracy. Pomocy chorym leżącym w domu udzielał każdy wezwany lekarz, dochodząc pieszo lub dojeżdżając furmanką konną do chorych w mieście lub pobliskich wsi…”
„Anestezjologa zastępować musiała pielęgniarka przyuczona pod kierunkiem lekarza…”
Pozostała część wspomnień w publikacji Towarzystwa Przyjaciół Ostrołęki ” Ostrołęka pełna wspomnień\” , Zeszyt 5.
