Będąc w pracy lub w urzędzie wielu z nas zastanawia się czy wchodząc do zamkniętego pokoju, gabinetu powinien pukać do drzwi, czy nie? Rzec można, iż zwolenników za i przeciw jest tyle samo.
Pukanie to również oznaka dyskrecji, poza tym przecież musimy jakoś ‚ostrzec’ osoby znajdujące się po drugiej stronie drzwi o naszym nadejściu. Przeciwnicy z kolei są zdania, że to zbędna czynność, bo przecież i tak będąc w pracy, jesteśmy do dyspozycji innych i takie anonsowanie swojego nadejścia nie jest rzeczą konieczną.
Nie musimy pukać jeżeli:
-
W pokoju, do którego wchodzimy, pracuje więcej osób, w szczególności gdy ich rola polega na przyjmowaniu petentów.
-
Drzwi pokoju są uchylone – osoba w nim pracująca daje w ten sposób znak, że możemy swobodnie wejść do pomieszczenia.
-
Drzwi wykonane są z przezroczystego tworzywa lub szkła.
-
Po raz kolejny w tym samym dniu wchodzimy do tego samego pokoju – często jest to pokój, z którego korzysta wiele osób lub praca przebywających tam osób polega na przekazywaniu innym informacji.
Warto pamiętać!
Jeżeli drzwi do pokoju były zamknięte, wychodząc, również je zamykamy, gdy były uchylone – takimi je pozostawiamy.
Pukać zawsze należy w sytuacji, kiedy wchodzimy do pokoju, w którym pracuje jedna osoba. W innych niewymienionych powyżej sytuacjach również wypada nam zapukać, tym bardziej zamierzając wejść do pokoju naszego przełożonego. Myśląc praktycznie, zastanówmy się, co może się dziać za zamkniętymi drzwiami. Czy jeśli w gabinecie trwa spotkanie lub trwa poufna rozmowa, wypada nam wtedy wejść bez pukania? Chcąc postępować zgodnie z zasadami savoir vivre, pamiętajmy, że reguły te nie są sztywne i ich interpretacja powinna zależeć od okoliczności w jakich się znajdujemy. To, czym należy kierować się zawsze, to chęć okazania życzliwości i szacunku innym ludziom.
Pamiętajmy, z punktu widzenia savoir-vivre, pukanie to dyskrecja i znak delikatności. Pukanie to również okazanie szacunku dla innych, co oznacza, że staramy się nie wywołać u nich uczucia dyskomfortu brakiem pukania. Pukanie to wreszcie zrozumienie, że ktoś może być w sytuacji lub wykonywać czynność, której nie powinien ktoś postronny widzieć lub słyszeć.
