„W obrzędzie weselnym bardzo ważny jest tzw. wieniec jałowcowy /foremny krzak jałowca, do trzymania w ręce owinięty bibuła lub białą chusteczką/, przybrany w gwiazdki złote i wstążeczki kolorowe /w liczbie sześciu/. Otrzymują go narzeczeni przed ślubem z rąk starszej druhny ze słowami: Dzienkuja temu domoziu za przechowanie tego zianca, który w scyrości oddaje pp. młodym”. Po przyjęciu „zianka jełowcowego” z rąk druhny, narzeczeni niosą go przed sobą – przy wtórze muzyki – do domu rodziców panny młodej. Tu po błogosławieństwie i rozplecinach, wieniec rozebrano między druhny i drużbów na weselne bukieciki. Dziś jałowcowy wieniec nie istnieje” – słowa Adama Chętnika o roli jałowca w obrzędach weselnych /cyt. dam Chętnik Kurp i Polak/
