Miarą gospodarowania (i rozliczania się) był „bór”. Każdy „bór” posiadał swój znak bartny zwany też ciosnem, znamieniem, charakterystyczny dla danego bartnika lub (w wyniku spadku) dla danej rodziny. Ciosno zazwyczaj wycinane było z tej strony pnia, z której znajdowała się barć, zabranie miodu z oznakowanej barci lub zniszczenie znaku bartnego było przestępstwem ściganym i surowo karanym przez sąd bartny.” Znaki te wykonywane były w prosty sposób, przypominający rozwinięte runy. Wynikało to z używania siekiery lub noża do naznaczania drzew. Z czasem niektóre znamiona bartne uzyskały status niemalże szlachecki, mając swoją tradycję rodziną, uznanie, wieloletnie doświadczenie. Znane były takie jak: krokiewka, grabiowy, ostrewka, żebra i inne. Znamiona te uzyskiwały rodziny bartnicze szczególnie poważane w danym regionie. Kary za ścięcie oznaczonego drzewa bywały bardzo wysokie, łącznie z powieszeniem i utratą dóbr.
Na podstawie: Bernard Kielak „Historia bartnictwa na Mazowszu”, Zeszyty Naukowe OTN 18/2004/.
